This text will be replaced by the flash music player.
Raymond Barreto Pagán urodził się 29 kwietnia 1929 roku w dzielnicy Brooklyn w Nowym Yorku, w rodzinie portorykańskiej. Znany przede wszystkim jako dyrektor zespołów muzyki latynoskiej, rozpoczął swą karierę muzyczną podczas nauki gry na conga na sesjach i nagraniach jazzowych.
Wychowany w getcie latynoskim w Harlemie wschodnim w dzielnicy Bronx, w atmosferze muzyki z Puerto Rico jak również przy muzyce swing Ellington, Basie i Goodman. Wyjeżdża z getto wstępując do armii amerykańskiej w wieku 17 lat, lecz nie ucieka od muzyki.
Zainspirowany nagraniem Dizzy Gillespie, "Manteca" z conguero Chano Pozo, postanawia zająć się muzyką zawodowo. Barretto uczęszcza na sesje jazzu do klubu jazzowego El Orlando, klubu dla żołnierzy w Monachium (Niemcy). Po odbytej służbie wojskowej w 1949 roku wraca do Harlemu i uczy się gry na bębnach.
Pierwszym projektem muzycznym Barretto był Latin Jazz Combo z Eddie Bonnemere. Spędził 4 lata grając z dyrektorem zespołu/pianistą kubańskim José Curbelo. W 1957 roku Barretto zastępuje Mongo Santamaría w zespole Tito Puente, z którym nagrywa swój pierwszy album: Dancemania. Po 4 latach gry z Tito Puente, staje się najbardziej poszukiwanym perkusistą muzyki jazzowej w mieście Nowy Jork. Występuje na jam sessions wspólnie z takimi artystami jak Max Roach, Charlie parker, Art Blakey i innymi gigantami jazzu.
Nagrywa także razem z Sonny Stitt, Lou Donaldson, Red Garland, Gene Ammons, Eddie
"Lockiaw" Davis, Cannonball Adderley, Freddie Hubbard, Cal Tjader, Dizzy Gillespie i inni.
Barretto otrzymuje swą pierwszą pracę jako dyrektor zespołu w roku 1961, kiedy Orrin Keepnews z wytwórni fonograficznej Riverside prosi go o założenie zespołu grającego charanga. Keepnews współpracował z Barretto w nagraniu płyty pod nazwą "Pachanga with Barretto". Następnie Ray w roku 1962 nagrywa płytę latin jam "Latino", gdzie zagrali z nim José "Chombo" Silva na saksofonie tenorowym i "El Negro" Vivar na trąbce.
W 1962 roku Barretto wydaje album "Charanga Moderna". Utwór El Watusi dostaje się na pierwszą dwudziestkę "pop chart" w Stanach Zjednoczonych, a w 1963 roku album zyskuje miano złotej płyty.
Jego następne 8 albumów pomiędzy rokiem 1963 i 1966 uderzyły w różne kierunki muzyczne. Niestety niektóre z jego nagrań z tamtego okresu, cieszyły się popularnością i uznaniem dopiero po wielu latach. Szczęście przypisało mu dopiero po podpisaniu kontraktu z wytwórnią fonograficzną Fania Records w 1967 roku. W swoim nowym projekcie muzycznym zrezygnował ze skrzypiec i nagrywa płytę z odrobiną R&B i "Acid" jazzu, który pomaga mu zdobyć niezwykłą popularność wśród słuchaczy latynoskich.
Następne 9 albumów Barretto z Fanią pomiędzy rokiem 1968 i 1975 stają się coraz większymi hitami. W roku 1972 nagrywa płytę "Que viva la musica" z Orquesta de Ray Barretto, która staje się bardzo ważną w jego karierze. W poprzedzającym roku nagrywa wiele piosenek kompozytorów kubańskich na płycie "Indestructible". Jedyny przestój nastepuje pod koniec 1972, kiedy Adalberto Santiago, dotychczasowy wokalista od roku 1966 razem z 4 członkami jego zespołu, odchodzą aby założyć inny zespół - "Tipica '73".
Jego album z 1975 roku "Barretto", na których pojawiają się wokaliści Ruben Blades i Tito Gomez, był albumem z największą liczbą sprzedaży w tymże roku. Zawierał hit "Guarare", który zwycięża nagrodę Grammy w 1976. Barretto zostaje także wybrany najlepszym conguero w roku 1975 i 1976 w magazynie "Latin NY".
W między czasie Barretto męczy się grając codziennie w klubach nocnych i uważa, iż kluby zawężają kreatywność i nie dają dużo miejsca na eksperymentowanie. Jest także dużym pesymistą i nie wieży, iż tzw. "pura salsa" może podbić szerszą publikę. Dlatego też w roku 1975 decyduje zagrać po raz ostatni ze swoim zespołem salse w klubie "Vispera". Natomiast członkowie zespołu kontynuują pod nową nazwą "Guarare" wydając 3 albumy: Guarare (1977), Guarare (1979) i Onda Tipica (1981).
Barretto organizuje zespół grający koncerty w muzyce fusion. Nawiązuje współpracę pomiędzy Fania Records i Atlantic Records i pierwsze nagranie w jego wytwórni fonograficznej to "Barretto Live: Tomorrow". Jest to nagranie dwu-albumowe z koncertu w "Beacon Theater" z Nowego Jorku, maj 1976.
Albumy z roku 1977 i 1978 były jego ostatnimi z wytwórnią Atlantic Records, a w październiku 1977 roku zdobywa tytuł muzyka roku i najlepszego conguero w magazynie "Latin NY". Jednak jego muzyka fusion okazuje się być niepowodzeniem komercyjnym, a jego niedyspozycja ze względu na kontuzję ręki pogarsza tylko sytuację.
W roku 1979 powraca do wytworni Fania Records i razem z Adalberto Santiago nagrywa album salsowy "Rican/Struction". Płyta staję się wielkim hitem i wygrywa wiele nagród wśród których można wymienić: płyta roku, muzyk roku i najlepszy conguero w magazynie "Latin NY". Następne 2 albumy: "Giant Force" z 1980 i "Rhytm of life" z 1982, odkrywają na scenie salsowej wspaniały głos piosenkarza Ray De La Paz (ex Guarare), a także młodego utalentowanego trębacza latynoskiego z Nowego Jorku - Joe de Jesús.
W 1983 roku Barretto wspólnie z Celia Cruz i Adalberto Santiago nagrywają płytę "Tremendo Trío!", która wygrywa nagrodę ACE (The Hispanic Association of Entertainment Critics of New York) jako album roku w kategorii salsa. Ray Barretto zaprasza do wspaniałych nagrań "Todo se va a poder" (1984) i "Aqui se puede" (1987) - Ray Saba jako głównego wokalistę. Drugi album nagrany wspólnie z Celią Cruz "Ritmo en el corazón", wydany pod koniec 1988 przez wytwórnię fonograficzną "Caliente" z Wielkiej Brytanii, wygrywa nagrodę Grammy w 1990.
Nagrywa także jeden (niestety słaby - uwaga autora) album z salsa romantica "Irresistible" (1989), ostatni z wytwórnią Fania.
30 sierpnia 1990 roku, aby upamiętnić swoją karierę muzyczną w jazzie i muzyce latynoskiej, Barretto pojawia się wraz z Adalberto Santiago i trębaczem portorykańskim Juancito Torres na koncercie zatytułowanym "Las 2 vidas de Ray Barretto" na Universidad de Puerto Rico.
W 1991 nagrywa album jazz latino "Handprints" dla wytwórni Concord Picante.
Ray Barretto był członkiem sławnej grupy "Fania All Stars" od początku jej istnienia - czyli od 1968 roku. Pod koniec lat 90-tych nagrywa razem z Eddie Gomez, Kenny Burrell, Joe Lovano i Steve Turre. Jego projekty muzyczne z wyżej wymienionymi artystami jak np. "New World Spirit" (2000) były jednymi z bardziej udanych nagrań z latin jazz w ostatnich latach.
Ray Barretto - jeden z pionierów salsy oraz latin jazz, znany perkusista portorykański umiera 17 lutego 2006 w szpitalu Hackensack w New Jersey wieku 76 lat.
