This text will be replaced by the flash music player.
Piosenkarz, aktor i polityk, Blades przychodzi na świat 16 lipca 1948 roku, w Panama city, Panama. Już od najmłodszych lat był związany z muzyką dzięki swym rodzicom. Jego matka Anoland Bellido de Luna urodzona na Kubie grała na pianinie, natomiast jego ojciec Rubén Blades urodzony w Kolumbii grał na perkusji.
Podczas gdy był nastolatkiem sytuacja w jego rodzinnym domu była dość kiepska. Także sytuacja polityczna w kraju nie należała do najlepszych, w szczególności zaś sprawa Kanału Panamskiego i stosunki ze Stanami Zjednoczonymi. Mimo, iż młody Rubén wychował się w kulturze amerykańskiej oraz rock and roll, pozostał wielkim patriotą i do tej pory jest blisko związany z interesami swej ojczyzny.
W 1964 roku podczas demonstracji studenckiej, zginęło 21 cywilów, a kilkaset osób zostało rannych z rąk żołnierzy amerykańskich, w momencie gdy studenci starali się wciągnąć flagę panamską w Balboa High School. Wydarzenie te miało wielkie znaczenie dla narodu panamskiego oraz otworzyło oczy młodemu Blades. Kontynuuje swoje studia i zapisuje się na fakultet prawa na Universidad de Panamá. W między czasie angażuje się jako wokalista w grupie muzycznej El Conjunto Latino de Papi Arosemena oraz śpiewa dla zespołu Los Salvajes del Ritmo y Bush y Sus Magníficos. Z ostatnim zespołem nagrywa nawet jeden album "Los Salvajes del Ritmo" (1967). Jednak pod presją profesorów z uczelni przerywa na moment swą karierę muzyczną.
W 1968 roku uniwersytet zostaje zamknięty ze względu na problemy polityczne, a Blades decyduje się na wyjazd do Nowego Jorku. Tam kontaktuje się z Pancho Cristal, producentem Cheo Feliciano, który miał okazję słyszeć wcześniej młodego Blades w Panamie. Oferuje mu pracę przy nagraniu płyty dla orkiestry Pete Rodríguez (nie mylić z Pete "El Conde" Rodríguez). Płyta "De Panamá a Nueva York" wydana zostaje w 1970, ale niestety bez większego pogłosu.
Ze względu na ciągłe problemy polityczne i ekonomiczne w Panamie, Rubén decyduje się na powrót do kraju, aby skończyć swoje studia. Po obronie wyjeżdża drugi raz do Stanów Zjednoczonych do Miami, do swojej rodziny, a następnie do Nowego Jorku, aby jeszcze raz spróbować szczęścia w muzyce. Zdobywa jedyną możliwą pracę w wytwórni fonograficznej Fania Records jako listonosz.
"Nie dawali mi żadnych szans na pracę jako wokalisty. Codziennie musiałem pchać pełny wózek z pocztą z 57 i Broadway, aż do 52" - wspomina sonero.
Podczas gdy praca ta cały czas oddalała go od kariery muzyka, Blades nie poddawał się i ciągle kontaktował się ze znanymi ludźmi z branży muzycznej w Nowym Jorku.
Szczęście uśmiechnęło się do niego, kiedy Ray Barretto poszukiwał nowego wokalisty do swojego zespołu. Blades natychmiast przyjmuje ofertę od znanego conguero i nagrywa z nim album "Barretto" (1975) oraz drugim piosenkarzem Tito Gomez. W między czasie zostaje także zaproszony do nagrań zespołu Fania All Stars.
W 1976 roku Rubén Blades zastępuje Héctor Lavoe, który opuszcza zespół Willie Colón. Jest to początek wspaniałej kariery artysty.
"Ray był zainteresowany muzyką afro-kubańską i jazz. Willie natomiast był zainteresowany muzyką związaną z ameryką łacińską i wszelkimi sprawami z nią związanymi, a poza tym pozwolił mi nagrywać moje własne utwory. Był to niesamowity zespół złożony ze wspaniałych ludzi" - opowiada Blades.
Ich pierwszy album to "Metiendo mano" (1977) z takimi nagraniami jak: "Plantación Adentro" i "Pablo Pueblo". Obie piosenki wywołują wielką "rewolucję salsową" w środowisku muzycznym. Następnym albumem jest "Siembra" (1978), która odnosi jeszcze większy sukces. Płyta zostaje sprzedana w ponad milionie kopii i dostaje się na pierwsze miejsca list przebojów w większości krajów latynoskich (złota płyta i platynowa) oraz w Stanach Zjednoczonych. Utwór numer jeden "Pedro Navaja" ukazuje jak wielki wpływ może mieć salsa na ukazywanie problemów społecznych.
Po tej płycie duet nagrywa jeszcze dwie: "Maestra Vida I i II" (1980). W 1982 roku Blades zostaje zaproszony przez właściciela wytwórni Fania Jerry Massucci, jako aktor do filmu nisko budżetowego "The Last Fight". Pomimo, iż film nie odniósł sukcesu, Blades zainteresował się jeszcze bardziej karierą aktorską.
Po sześciu latach współpracy z Willie Colón, Rubén decyduje się na założenie swojego własnego zespołu, aby móc dalej rozwijać swoje własne pomysły muzyczne. Niezadowolony z wytwórni Fania Records, podpisuje kontrakt z wytwórnią Elektra Records. Rozpoczyna grać z grupą Seis del Solar, eksperymentując w salsie. Razem z zespołem nagrywa płytę "Buscando América" (1984), która odnosi wielki sukces.
Po nagraniu decyduje się na kontynuację nauki prawa na uniwersytecie Harvard, z możliwością powrotu do ojczyzny z listem uwierzytelniającym, gdzie byłby brany jako "poważny człowiek". Otrzymuje tytuł doktora w Prawie Międzynarodowym w 1985 roku.
Po krótkiej przerwie w karierze muzycznej nagrywa album "Escenas" (1985), który przynosi mu pierwszą nagrodę Grammy. Następnie wydaje album wraz z grupą Seis del Solar "Agua de Luna" (1987), na której zamieszczone zostają piosenki, inspirowane krótkimi opowieściami sławnego pisarza kolumbijskiego Gabriel García Márquez.
Blades nie przestaje eksperymentować i rozpoczyna przygodę z rockiem. Na płycie "Nothing but the Truth" (1988), w całości nagranej po angielsku wraz z takimi artystami jak Lou Reed, Elvis Costello i Sting, łączy rock z muzyką tropikalną i afro-kubańską.
W między czasie grupa Seis del Solar przekształca się w Son del Solar, a Blades wydaje nowy album "Antecedente" (1988), który wygrywa nagrodę Grammy. W między czasie kontynuuje swą karierę aktorską, występując w filmie "Crossover Dreams" (1985), do którego pisze także muzykę.
Po tym filmie dostaje wiele ofert zagrania małych ról w innych produkcjach. Dlatego też decyduje się na przeprowadzkę do Hollywood. Tam występuje po raz pierwszy w filmie "The Milagro Beanfield War" wyreżysowanego przez Robert Redford. Następnie dostaje krótka rolę w "Dead Man Out" oraz innych jak: "The Two Jakes" (1990), "Mo' Better Blues" (1990), "The Super" (1991), "Crazy From The Heart" (1991), "The Josephine Baker Story" (1991), "One Man's War" (1991), "A Million to Juan" (1994), "Color of Night" (1994), "Scorpion Spring" (1996), "Chinese Box" (1997), "The Devils Own" (1997), musikal na Broadway "The Capeman" w reżyserii Paul Simon, "Cradle Will Rock" (1999), "All the Pretty Horses" (2000), serial "Gideon's Crossing" (2000), "Assassination Tango" (2002), i "Maldonado Miracle" (2003.)
W 1991 wydana zostaje płyta "Caminando" z zespołem Son del Solar, a następnie "Amor y Control" (1992). Album ten dedykowany jest jego matce, która umiera w 1991 i kończy współpracę z grupą Son del Solar.
W 1994 roku Rubén Blades decyduje się na powrót do Panamy, gdzie zgłasza swą osobę do wyborów prezydenckich. Zajmuje trzecią pozycję z 18% głosów.
W 2000 zyskuje honorowy tytuł ambasadora Dobrej Woli Narodów Zjednoczonych, odwiedzając wiele uniwersytetów w Stanach Zjednoczonych, dając wygłoszenia na temat rasizmu.
Obecnie Blades sprawuje funkcje urzędnika państwowego jako minister turystyki.
