This text will be replaced by the flash music player.
Carlos Manuel "Charlie" Palmieri Maldonado urodził się 21 listopada 1927 roku w szpitalu Bellevue, w dzielnicy Manhattan w Nowym Jorku, w rodzinie portorykańskiej. Jako pierwszy rozpoczął swoją przygodę z muzyką latynoską w rodzinie Palmieri, a następnie jego młodszy brat Eddie, który uzyskał wielką sławę i uznanie. Ojciec Charlie Palmieri - Carlos Manuel Palmieri Villanueva był potomkiem imigrantów z Florencji (Włochy), a jego matka pochodziła z La Isla del Encanto (potoczna nazwa Portoryko).
W wieku 7 lat zostaje odkryty przez nauczyciela muzyki swojej kuzynki Elsie - Ramón García, a ojciec zapisuje go do szkoły publicznej Julliard School of Music, gdzie bierze lekcje pianina. Gdy ma 14 lat razem ze swoim młodszym pięcioletnim bratem Eddie, biorą udział w licznych konkursach talentów, gdzie wygrywają wiele nagród. To właśnie w tym czasie jego ojciec chrzestny wprowadza go do świata muzyki latynoskiej. Te doświadczenie inspiruje go do zostania muzykiem w przyszłości.
W 1943 roku, mając zaledwie 16 lat, rozpoczyna swoją profesjonalną karierę muzyczną w orkiestrze Osario Selasie Band podczas występu w Park Palace Ballroom w Nowym Jorku. W 1946 roku Charlie kończy wyższą szkołę Samuel Gomphers i zostaje zaproszony do zespołu Orquesta Ritmo Tropical, gdzie gra ponad półtora roku. Jego pierwszą nagraną piosenką jest "Se va la rumba", którą nagrywa z zespołem Rafael Muniz.
W październiku 1947 roku Tito Puente, który jest dyrektorem muzycznym grupy Fernadno Alvarez, jest pod wielkim wrażeniem gry Palmieri i zaprasza go do jego zespołu w klubie Copacabana, zastępując dotychczasowego pianistę José Estévez, znanego w środowisku muzycznym jako Joe Loco.
W wieku 21 lat wstępuje do konserwatorium muzycznego Julliard, gdzie specjalizuje się w grze na organach. W międzyczasie zakłada swój pierwszy zespół “Conjunto Pin Pin” oraz zespół grający latin jazz, z którym nagrywa płytę “El Fantástico Charlie Palmieri”, na której znajduje się utwór “Continental”.
W 1950 roku gra w zespole razem z Joe Quijano oraz Orlando Marín. Pod koniec następnego roku kończy przygodę w klubie Copacabana i na krótko wiąże się z zespołem katalończyka Xavier Cugat, aby przejść do orkiestry Tito Puente, biorąc udział w nagraniu takich utworów jak: "Mambo Diablo" oraz "Rainfall" na albumie "Tito Puente at the Wibes and his Rhytm Quartet Vol. VI". Charlie gra razem z Puente aż do roku 1953.
W 1954 gra razem z Pupi Campo, a następnie z zespołami Pete Terrace, Johnny Segui, Sexteto la Playa, Vicentico Valdés i Tito Rodríguez.
W 1956 roku przenosi się do miasta Chicago, gdzie zakłada kwintet muzyczny i zostaje tam aż do roku 1959. Następnie wraca do Nowego Jorku i decyduje się na utworzenie swojego własnego zespołu z czterema parami skrzypiec w sekcji rytmicznej oraz fletem. Orkiestra nazywa się Charanga La Duboney. W 1957 roku Charlie ma występ w Monte Carlo Ballroom i spotyka tam młodego dominikańczyka Juan Zacarias Pacheco (Johnny Pacheco), który występuje z zespołem Dioris Valladares, grając na flecie. Pianista jest pod wielkim wrażeniem jego gry i zaprasza go do swojego zespołu. Na samym początku młody Pacheco gra na timbales, aż w końcu pozostaje przy flecie.
Pierwszą płytą jaką Palmieri nagrywa ze swoją orkiestrą jest - "Let's Dance The Charanga" (wydana później przez firmę fonograficzną WS Latino pod nazwą “Echoes of an era”) z wokalistą Vitín Avilés w 1960, którą wydaje firma fonograficzna United Artists Record. Mieszanka gry Pacheco na flecie wraz z grą skrzypiec powoduje wielką popularność muzyki charanga (rodzaj muzyki jaką grał zespół) w Nowym Jorku.
W 1961 roku Charlie Palmieri zmienia firmę fonograficzną United Artists Records na Alegre, z którą nagrywa album: “Pachanga At The Caravana Club” z takimi utworami jak - “Son de Pachanga” i “ La Pachanga se baila así”. W tym samym roku bierze udział w nagraniu płyty “Las Charangas: Pacheco, Palmieri y Fajardo”.
Następnymi albumami dla Alegre są: “Viva Palmieri” (1962); “Salsa na’ma” (1963) - gdzie oprócz charanga znalazły się utwory w rytmie Chachachá, Son montuno, Mambo, Bolero, Guajira i Bossa Nova oraz nowa wersja utworu "La Pchanga se baila así”; “Tengo máquina y voy a 60” (1965).
W 1966 Palmieri nagrywa dla firmy fonograficznej BG album - “Yenquele Maria”, który został wydany w Wenezueli przez wytwórnię Remo pod inną nazwą - “Mas de Charlie Palmieri y su Charanga La Duboney”. Płyta zawiera przede wszystkim utwory mambo: “El Tubo”, “Tambo”, “Cellar Dwellers” oraz bolera: “Tal es la vida” i “Enamorado en pena”. W następnym roku pianista wydaje album w rytmie boogaloo: "Hay que estar en algo” (Either you have it or you don’t), a w 1968 "Latin bugalú" dla wytwórni Atlantic z wielkim hitem "Mambo show".
W 1969 Charlie zostaje zaangażowany w programie telewizyjnym Tito Puente: “El mundo de Tito Puente” i w tym samym roku staje się nauczycielem muzyki i kultury latynoskiej. W 1971 bierze udział w historycznym nagraniu albumu swojego młodszego brata Eddie Palmieri - “Vamonos pa’l monte”.
W 1972 roku Charlie nagrywa dla wytwórni fonograficznej Fania płytę: “El Gigante del Teclado” z wielkim hitem "La hija de Lola" oraz zostaje zaproszony przez swojego brata Eddie do nagrań płyt: “Eddie palmieri & Friends in concert at the university of Puerto Rico” Vol. 1 i 2.
Następnie nagrywa: “Vuelve el gigante” (1973), a w 1974 gra podczas koncertu Tico – Alegre All Stars: Live at the Carnege Hall; “Electro Duro” (1974); “Impulsos” (1975); “Con Salsa y sabor” (1977) z wokalistą z Panamy Miguel Barcasnegras, znanym jako Menique; “The Heavyweight” (1978). Oprócz tego bierze udział w licznych nagraniach dla takich artystów jak Joe Quijano czy Tito Puente.
W 1980 przenosi się do Portoryko, gdzie zakłada nowy zespół, który nie nagrał płyty dla żadnej wytwórni fonograficznej. Trzy lata później w lutym wraca do Nowego Jorku, aby wziąć udział w nagraniu albumu wraz ze swoim młodszym bratem, do którego nie dochodzi, gdyż Charlie przeżywa atak serca i pozostaje w szpitalu przez ponad półtora miesiąca. W 1984 roku bracia Palmieri wyjeżdżają na trasę koncertową do Kolumbii do miast Cali i Bogota, gdzie osiągają wielki sukces i występują w programie telewizyjnym Espectaculares JES prowadzonego przez znanego prezentera Julio E. Sánchez. W tym samym roku Charlie nagrywa nowy album latin jazz “A giant step”, wraz z takimi artystami jak - Bobby Rodríguez, Mike Collazo, Johnny Rodríguez i Frank Malabe.
W 1986 wraz ze znanym portorykańskim timbalero Jimmy Sabater zakłada zespół, który niestety nie wydaje żadnej płyty. Dwa lata później w czerwcu Charlie Palmieri występuje w klubie nocnym w Londynie przez 5 dni. Kilka tygodni później wyjeżdża do Isla del Encanto i wraz z Bobby Capó gra dla gubernatora Portoryko.
1988 12 września zostaje podana smutna wiadomość o śmierci “El Gigante del Teclado” - Carlos Manuel Palmieri Maldonado wskutek ataku serca. Muzyk umiera w wieku 61 lat w szpitalu Jacobi w dzielnicy Bronx w mieście Nowy Jork.
Charlie Palmieri był znany jako "El gigante de las blancas y las negras" przez jego niesamowity styl i "egzekucję" na klawiszach w pianinie. Nagrał ponad 20 albumów podczas jego kariery muzycznej.
