This text will be replaced by the flash music player.
William Anthony Colón Román, rodzi się 28 kwietnia 1950 roku w dzielnicy Bronx, w Nowym Jorku, w rodzinie portorykańskiej. Jest jednym z najbardziej utalentowanych puzonistów, aranżerów i "pionierów" salsy.
Willie Colón uczy się bardzo dużo od swojej babci, która opiekowała się nim podczas, gdy był jeszcze dzieckiem i mieszkał w samym sercu portorykańskiego Bronx. Jego silna wiara oraz mocna osobowość sprawiły, iż powraca do swoich korzeni.
Swą pasję do muzyki rozpoczął od odkrycia innego artysty portorykańskiego Mon Rivera, który jako jeden z pierwszych posłużył się puzonem jako głównym instrumentem dętym w bomba i plena.
W roku 1965 młody Willie rozpoczął grać na ulicy, w epoce kiedy w mieście Nowy Jork dominowali tacy muzycy latynoscy jak: Tito Puente, Charlie Palmieri, Eddie Palmieri, Larry Harlow czy Ray Barretto. W wieku 17 lat wraz z innymi muzykami, zaczął współpracę z Jerry Masucci i Johnny Pacheco, którzy założyli nową wytwórnię muzyczną oraz zespół muzyczny - Fania.
Wraz z wejściem Colón do grupy, narodziła się nowa epoka dla salsy. Nikt inny nie potrafił połączyć nowych tendencji muzycznych ze starą szkołą mambo, son, pachanga, cha-cha-cha, guaracha, dodając tradycyjne brzmienia portorykańskie takie jak bomba i plena.
W 1967 roku Willie poszukiwał nowego wokalisty do swojego pierwszego solowego albumu. Zwrócił się do Pacheco, a ten polecił mu młodego sonero z Portoryko Héctor Juan Pérez Martínez ("Héctor Lavoe"), którego słyszał wcześniej w klubie tanecznym Tropicoro.
Jeden z najlepszych duetów w świecie salsy, Colón i Lavoe przetrwał okres 7 lat, który wyznaczył nową drogę dla wielu artystów latynoskich (patrz biografia Lavoe).
Ze współpracy Lavoe i Colón na stałe do historii muzyki latynoskiej wpisały się takie utwory jak: "Calle Luna, calle Sol", "El día de mi suerte", "Se chavó el vecindario", "Barrunto", "Pirana" czy "Todo tiene su final".
Ich współpraca zakończyła się w 1973, ale mimo tego pozostali bliskimi przyjaciółmi.
W 1977 roku Willie zaproponował współpracę nowemu sonero z Panamy - Rubén Blades. W swych nowych projektach zamieścili dużo utworów, które wychodziły poza granice typowej muzyki salsa. Wiele utworów dotykało problemy społeczne i polityczne, otwierając nowy kierunek w salsie. Mimo, iż wytwórnia Fania nie akceptowała pracy duetu, stawiając wiele trudności w wydaniu albumów, to ich sukces był niesłychany.
Po raz pierwszy w aranżacjach i produkcji albumów Willie Colón pomógł Luis Perico Ortiz.
Jego postać odegrała bardzo ważną rolę w sukcesie duetu Colón - Blades. Utwór "Pablo pueblo" z pierwszej płyty "Metiendo mano" (1977) okazał się wielkim hitem. Druga płyta "Siembra" (1978) odniosła jeszcze większy sukces z takimi piosenkami jak: "Plástico", "Buscando guayaba", "Pedro Navaja", "Siembra" czy "María Lionza".
Następnymi płytami były: "Maestra vida I i II", "Canciones del solar de los aburridos" i "The last fight" - które także przekroczyły wszelkie limity sprzedaży.
Na początku lat 80-tych duet Colón - Blades zakończył współpracę. Wiele mówiono na temat przyczyn rozpadu, jednak oficjalnie podano, iż każdy z muzyków chciał rozpocząć karierę solową. Także w wielu wywiadach Colón podał, iż chce on rozpocząć karierę wokalisty. W samej rzeczy na płycie "The good, the bad and the ugly" (1975), interpretował parę utworów.
Jego pierwszym solowym albumem był "Solo" (1979) z utworem "Sin poderte hablar", następnie "Fantasmas" (1981) z utworami: "Amor verdadero" i "Oh, que sera?".
Jako muzyk, kompozytor, aranżer, piosenkarz i puzonista, jak zarówno producent i dyrektor muzyczny nagrał wiele albumów, z których sprzedano ponad 10 milionów kopii na całym świecie. Jako dyrektor grupy Legal Alien zdobył 11 nominacji do nagrody Grammy, 15 złotych płyt i 5 platynowych, a także współpracował z wielkimi artystami jak Rubén Blades, David Byrne, Héctor Lavoe, Celia Cruz czy Ismael Miranda.
Jego muzyka korzystająca z współczesnego jazz latino, jest tzw. lirycznym i muzycznym przekazem płaczu, żalu i nadziei nowej generacji ludzi, którzy zmuszeni są do opuszczenia swoich ziem w poszukiwaniu lepszego jutra w Stanach Zjednoczonych. Bardzo dobrym przykładem jest piosenka "Atrapado".
Jako lider społeczny zdobywa serca lokalnej populacji i zaczyna swą działalność już w wieku 16 lat. Od tego momentu staje się obrońcą praw cywilnych, członek Comisión Latina przeciw AIDS, prezydent Asociación de Artes Hispánicos, członek Fundacji Imigrantów Nardodów Zjednoczonych, prezydent koalicji Arthura Schomburga dla lepszego Nowego Jorku, członek Directorio del Instituto Congressional Hispanic Caucus, członek założyciel Consejo Hispano New Rochelle (Nowy Jork), członek założyciel Comité del Sistema Judicial New Rochelle i innych licznych projektów i organizacji.
Poza tak dużą działalnością jest jednym z najbardziej utalentowanych muzyków. Jest członkiem legendarnej grupy Fania All Stars.
