
<<- powrót
|
This text will be replaced by the flash music player.
Francisco Ángel "Kako" Bastar Ramos urodził się 21 czerwca 1936 roku na ulicy Cristo w San Juan - Portoryko. Jako dziecko rozpoczął swą przygodę z muzyką jako tancerz razem ze swoją siostrą Ana Luisa, mając zaledwie siedem lat. Jego pierwszą inspiracją była jego mama, która znana była jako bongocera zespołu kobiecego w latach 20-tych oraz tancerka.
"Moja matka namówiła nas do tańca, a nasz pierwszy występ odbył się w show 'El blanco y negro' Ruth Fernández, w teatrze Tapia gdzie tańczyliśmy razem z naszymi kuzynami 'Cochi' (Ramón Ortiz) i 'Cochona' (Isabel Ortiz). Tańczyliśmy także w hotelu Normandie i w El Escambrón" - wspomina Ana Luisa.
Mimo, iż Kako był bardzo dobrze zapowiadającym się tancerzem, jego zamiłowanie do muzyki jako perkusista było jeszcze większe.
"Kako miał zaledwie 10 lat, gdy zaczął grywać razem z Rafael Cortijo, w momencie kiedy nasza mama zapisała nas do szkoły muzycznej" - opowiada siostra Kako.
Ojciec Kako, don Francisco Bastar, nie widział w swoim synu wielkiego talentu jako tancerz czy muzyk. Był zdania, iż powinien on zacząć karierę bejsbolisty, sport, w którym on sam wyróżniał się jako gracz w zespole Los Senadores w San Juan.
W wieku 16 lat w 1952 roku Kako Bastar wraz z rodziną emigrują do Nowego Jorku. To tam młody muzyk odnajduje wielką szansę rozwinięcia swoich umiejętności jako perkusista. W roku 1955 Kako tworzy swą pierwszą orkiestrę, w której był on conguero, timbalero i bongocero.
W 1957 roku muzyk wchodzi w skład orkiestry Arsenio Rodríguez, pierwszego zespołu grającego son w tamtym okresie. Sposobność ta otwiera mu wiele drzwi na rynku muzycznym i pozwala poznać jako wspaniały perkusista. W między czasie gra na bongó w orkiestrze Frank Raúl "Machito" Grillo, w zespole Héctor Pellot na timbales oraz staje się zastępczym timbalero w zespole Tito Puente i pracuje z muzykiem Belisario López.
Pierwsze ślady jego pracy ze swoją orkiestrą datują na 1958, kiedy nagrał dwie płyty 78 rpm dla firmy fonograficznej Alegre Records - Al Santiago. W okresie tym nagrywa też w hołdzie muzyki Rafael Cortijo, którego zawsze uważał za swojego mentora.

Pierwsza długogrająca płyta została wydana w 1961 roku z wytwórni Alegre pod nazwą "Kako y Su Combo", na której śpiewa Julián Llano i zawiera takie utwory jak: "Las nenas del barrio", "Despierta rumbero", "El jaleo", "La gente donde yo vivo", "Tiboco", "Pita el tren", "Chocolate caliente", "No vas a la pachanga", "El bebé", "San serení", "Tengo ganas de llorar" i "El candao y la llave". Produkcja ta zawierała mieszankę rytmów - pachanga, mambo, son montuno i guaguancó.
W tym samym roku Kako Bastar razem z Charlie Palmieri stają się dyrektorami muzycznymi nowego projektu muzycznego - Alegre All Stars - gdzie spotykają się tacy muzycy jak: Jose Chombo Silva (saksofon tenorowy), Bobby Rodríguez (kontrabas), Marcelino Valdes (conga), Barry Rogers (puzon) i Yayo El Indio, Rudy Calzado, Dioris Valladares (wokal).
Już jako znany w świecie muzycznym Nowego Jorku, Kako wydaje swój drugi album "Kako y Su Combo, vol. II" (1962), na której śpiewa Chivirico Dávila takie utwory jak: Mi guaguancó", "El malo", "Cuidadito compay gallo", "Te voy a comprar", "La plena de San Antón", "Encantado de la vida", "La lengua melódica" i "La pesadilla".
Wraz z Chivirico Dávila, Charlie Palmieri i Paquito Guzmán pod dyrekcją Al Santiago, Kako gromadzi najlepszych muzyków portorykańskich i w 1963 roku nagrywają płytę "Puerto Rican All Stars Featuring Kako". Wymienić tutaj należy takich muzyków jak: Rafael Ithier (pianino), Mikie Cruz (kontrabas), Roberto Roena (bongó), Milton Correa (timbales), Martín Quinones (conga), Quito Vélez i Miguelito Miranda (trąbki) i Eddie Pérez y Héctor Santos (saksofon).
Po tej płycie wydany zostaje album "Tributo a Noro Morales" (1964), a 3 lata później płyta "Live it up" (1967) z wokalistą z Panamy - Camilo Azuquita.
Rok później wraz z Charlie Palmieri nagrywają stare kubańskie descarga razem z zespołem "Tha Salsa All Stars", gdzie spotykają się muzycy takiego formatu jak: Israel "Cachao" López, Louie Ramírez, Bobby Rodríguez, Víctor Paz, Pupi Legarretta, Cortijito, Camilo Azuquita, Chamaco Ramírez, Yayo "El Indio", Santos Colón, Héctor Lavoe i Chivirico Dávila.
W tym samym roku na rynku pojawia się nowy album Kako - "Sock it to me, latino" (1968), na którym śpiewa Miguel Barcasnegras (Menique), a w chórkach Héctor Lavoe.

"Poznałem Kako w Panamie podczas karnawału. To tam zaczął się problem z Camilo Azuquita i dlatego zaczął poszukiwać wokalisty, który mógłby go zastąpić. Bez zastanowienia się, nauczyłem się wszystkich utworów i zacząłem śpiewać z Beto Tuboa. Kako powiedział mi, iż jeśli pomogę mu zakoczyć wszystkie występy w Panamie, zaprosi mnie do Nowego Jorku; i tak też zrobiliśmy" - opowiada panamski sonero Menique.
Nowy sonero orkiestry Kako przybywa do Nowego jorku w kwietniu 1968 roku i jest w zespole kilka miesięcy. Aż do dnia kiedy występuje w klubie El Caborrojeno, gdzie Tito Puente widząc go na scenie, postanawia przeprowadzić rozmowę z samym Kako o pozyskanie wokalisty do swojej orkiestry.
"Tito Puente zaoferował mi pracę, a ja odpowiedziałem Kako, iż nie zgadzam się, gdyż umawialiśmy się na wspólną pracę. Kako odpowiedział mi na to następująco: 'To jest maestro Tito i jest bardzo ważnym dla twojej kariery artystycznej śpiewać w jego orkiestrze'. I w taki oto sposób zacząłem nagrywać z Tito, dzięki Kako, który zawsze pomagał wszystkim" - wspomina sonero z Panamy.
Na początku lat 70-tych zostaje wydany album "Lo último en la avenida" (1971), na którym zostaje zaproszony sam Ismael Rivera. Płyta zawiera tak wspaniałe nagrania jak: "Mi negrita me espera", "La cumbita" i "El cumbanchero". Dwa lata później Kako Bastar nagrywa album "Ritmos y cantos callejeros" (1973) razem z Rafael Cortijo, wokalistą Chivirico Dávila i Ismael Rivera w chórkach.
W tym samym roku na rynku muzycznym pojawia się następna płyta Kako - "La máquina y el motor", na której piosenki interpretuje kubański wokalista Eugenio "Totico" Arango. Następnie wydaje album "Siguen pa'lante y pa'lante" z tym samym kubańskim sonero.
W 1974 roku Kako wdziera się na rynek z płytą "Kako", wyprodukowaną przez Louie Ramírez. Rok później portorykański timbalero, conguero i bongocero ponownie spotyka się z panamskim sonero Camilo Azuquita i nagrywają płytę "Salsa" (1975), a następnie "Unión dinámica" (1976).
W 1977 roku Kako wraz ze swoimi dawnymi kolegami, z którymi nagrał takie płyty jak "The Alegre All Stars" (1961), "The Salsa All Stars" (1968), "Cesta All Stars vol. I y II", nagrywają płytę Alegre All Stars - "Perdido". Pod koniec lat 70-tych Kako Bastar grywa na bongó w orkiestrze Machito, a na początku lat 80-tych w zespole Típica '73.
W 1984 roku nagrywa płytę "En la avenida otra vez" razem z Ismael Rivera Jr. (syn Ismael Rivera).
Francisco Ángel "Kako" Bastar umiera 29 lipca 1994 roku, z powodu zawału serca.

|