This text will be replaced by the flash music player.
Ángel Tomás ("Tommy") Olivencia Pagán rozpoczął swoją przygodę z muzyką jako piosenkarz, natomiast zapamiętany został jako wspaniały dyrektor, dyrygent oraz kierownik orkiestry.
Urodzony 15 maja 1938 roku w dzielnicy Villa Palmera w miasteczku Santurce, Tommy rozpoczął swoje pierwsze kroki muzyczne jako nastolatek w miejscowości Arecibo, gdzie przeprowadził się razem z rodzicami w 1948 roku.
Jako dziecko śpiewał oraz brał udział w wielu zajęciach szkolnych. "Kiedy miałem 10 lat przeprowadziliśmy się z moją rodziną do Arecibo. Brałem udział we wszystkich zajęciach związanych z muzyką, a kiedy skończyłem 12 lat zacząłem brać lekcje solfedżio z Mario Vega. W końcu mój nauczyciel Lorenzo Feijóo dał mi do rąk trąbkę i tak rozpoczęła się moja przygoda jako trębacza." - wspomina Tommy.
To właśnie dzięki Feijóo - Olivencia gra po raz pierwszy w zespole. Po 4 latach od momentu rozpoczęcia nauki muzyki, zaczyna organizować małe występy dla swoich przyjaciół, samemu będąc odpowiedzialnym za rekrutowanie muzyków, kopiowanie aranżacji i dyrygowaniu.
Po ukończeniu nauki w 1957 roku powraca do swojego rodzimego miasteczka gdzie roku później zakłada swój własny zespół - Tommy Olivencia y Su Combo. Na początku istnienia orkiestry śpiewają Luis Lebrón oraz Rafaelito Sánchez. Następnie do grupy zostaje zatrudniony młody i utalentowany sonero Chamaco Ramírez, który jednak nie zagrzewa tam długo miejsca. Oprócz tego znaczną rolę odgrywa młody timbalero Endel Dueno.
W 1960 roku orkiestra zostaje oficjalnie mianowana jako - Tommy Olivencia y La Primerísima Orquesta de Puerto Rico, a do jej szeregów zostaje włączony inny sonero młodego pokolenia - Paquito Guzmán, który odchodzi z conjunto Joe Quijano i zastępuje Luis Lebrón.
Zespół na początku interpretuje znane przeboje Rafael Cortijo i La Sonora Matancera.
Ich pierwsza produkcja dyskograficzna pojawia się na rynku w roku 1960 dla firmy fonograficznej USA Records z dwoma soneros Luis Lebrón i Rafaelito Sánchez.
Na albumie tym pojawiły się tylko 4 kawałki - reszta płyty została uzupełniona nagraniami innych zespołów - El Conjunto de Quito Vélez oraz Los Montemar. Płyta została zatytułowana: "Lo mejor de Quito Vélez, Los Montemar y Tommy Olivencia".
Orkiestra Tommy Olivencia nagrywa w całości swoją pierwszą płytę w 1962 roku - "La Nueva sensación Musical de Puerto Rico" (firma fonograficzna samego Tommy Olivencia - Tioly) z Chamaco Ramírez i Paquito Guzmán jako głównymi wokalistami. Niestety nagranie to pojawiło się na rynku dopiero w 1965 roku ze względu na problemy finansowe.
W zespole znaleźli się: Tommy Olivencia - dyrektor i trąbka; Jorge Carcano - pianino; Lin Torres - bas; Jimmy Santos - saksofon altowy; Wilfredo De La Torre - saksofon tenorowy; Paquito Joubert - trąbka; Agustín Antomattey - trąbka; Endel Dueno - timbal; David Cortijo - conga; Vitín Colón - conga; Papy Fuentes - bongo; chórki: Roy Rosario i Nacho Sanabria.
Mimo sporego opóźnienia z wydaniem płyty, od ponad roku w radiostacjach portorykańskich był grany jeden utwór - "Trucutú", który został wydany na płycie w formacie 45rpm.
Rok później Tommy Olivencia wydaje album zatytułowany: "Jala-jala y guaguancó" z utworami boogaloo, calipso, guaguancó, guaracha i bolero, interpretowanymi przez Chamaco Ramírez i Paquito Guzmán.
W 1967 roku zostaje ponownie wydana płyta "La nueva sensación musical de Puerto Rico" przez firmę fonograficzną Inca - własność Pedro Pai i Jorge Valdés. Na albumie tym oprócz 8 wcześniej zamieszczonych utworów, znalazły się 3 dodatkowe - "Sabroso", "Adiós" i "Como te canto yo", oraz lekkiej zmianie uległa lista muzyków.
W 1967 roku zespół Olivencia wydaje album: "Fire-fire" z wytwórni fonograficznej Inca. Orkiestra zdobywa coraz większy rozgłos i w 1968 roku nagrywa płytę: "A toda máquina" z takimi utworami jak: "Homenaje a los calvos", "Eso no puede ser", "Guajira y montuno", "Sin compromiso", "Tú no haces falta", "Como cambia el tiempo", "Jure", "La banda de Tommy", "La soga", i "La china". Na albumie tym Chamaco Ramírez został zastąpiony przez młodego Sammy González ("El Rolo"), który nagrywał wcześniej z El Combo Moderno oraz śpiewał w chórkach na płycie "Fire-fire".
Ta sama dwójka soneros - Sammy González i Paquito Guzmán śpiewa na następnej płycie Tommy Olivencia: "Cueros, salsa y sentimiento" (1971).
Album "Secuestro" ukazuje się na rynku muzycznym w 1972 roku z takimi przebojami jak: "Ramera", "Me voy contigo" i "La fiesta de soneros" (ten ostatni z Cheo Feliciano) - ostatni album z Sammy González. Mimo, iż na liście muzyków widnieje Tommy Olivencia (trąbka), staje się jasnym, że Olivencia od tego momentu koncentruje się na dyrygowaniu i kierowaniu orkiestrą.
"Nigdy nie byłem pierwszym trębaczem w zespole, poza tym codziennie musiałem ćwiczyć grę, a także kierować orkiestrą. Oprócz tego zacząłem chorować i trudno mi było osiągnąć nutę "la" dlatego szybko straciłem zainteresowanie instrumentem" - zapewnia muzyk.
W połowie lat 70-tych orkiestra Tommy Olivencia zaczęła osiągać wielką popularność poza Portoryko w krajach takich jak: Kolumbia, Wenezuela czy Panama.
W 1974 roku wydają album: "Juntos de nuevo" na który powraca Chamaco Ramírez i śpiewa razem z Paquito Guzmán takie hity jak: "Doroteo", "Un poco más" czy "Palante otra vez".
Niemniej wielki sukces zespół uzyskuje wraz z płytą "Planté bandera" (1975), wyprodukowaną przez trębacza Luis Perico Ortiz. Album stał się klasykiem dla wielu salseros z utworami: "Casimira", "Como novela de amor", "Planté bandera", "Evelio y la rumba" i nową wersją "Trucutú".
Tommy Olivencia wraz ze swoim zespołem zbiera dalsze laury mimo, iż zmieniają się wokaliści - Chamaco Ramírez i Paquito Guzmán opuszczają zespół, a na ich miejsce przychodzą Simón Pérez i Lalo Rodríguez. Ten ostatni nagrywa tylko jedną płytę: Tommy Olivencia introducing Lalo Rodríguez & Simón Pérez" (1976), rok później zastąpiony z powrotem z Paquito Guzmán.
W 1977 Olivencia wydaje następną płytę "El negro chombo", oparta na utworze Kolumbijczyka Julio Ernesto Estrada, znanego lepiej jako Fruko.
Paquito Guzmán i Simón Pérez śpiewają na dwóch kolejnych albumach Olivencia wydanych w tym samym roku - 1978: "La Primerísima" i "Sweet Trumpet Hot 'Salsa" - ta ostatnia z Marvin Santiago śpiewającego w utworze "Del montón".
W 1979 roku Olivencia nagrywa dla innej firmy fonograficznej TH Records płytę "Tommy Olivencia & Orquesta" z młodziutkim dobrze zapowiadającym się sonero Gilberto Santa Rosa.
Związek Santa Rosa z orkiestra Tommy Olivencia nie trwał długo, gdyż nagrali razem tylko 2 płyty, z czego tylko jedna (wyżej wymieniona) ukazała się na rynku.
Gilbertito opuszcza zespół w maju 1981 roku, a na jego miejsce pojawia się młody portorykański sonero z Mayagüez - Frankie Ruiz. W tym samym roku Olivencia wydaje płytę: "Un triángulo de triunfo" (1981) z Frankie Ruiz i Carlos Alexis, a następnie "Tommy Olivencia" (1983) i "Celebrando otro aniversario" (1984).
Na tej ostatniej płycie pojawia się nowy wokalista Héctor Tricoche, który zastępuje Frankie przy kolejnych nagraniach. Tricoche razem z Júnior "Paquito" Acosta śpiewają na płycie: "Ayer, Hoy, Manana y Siempre" (1985), na której pojawiają się takie przeboje jak: "Por ella, "El del tabacón" i "Periquito Pin pin".
Tommy Olivencia tak jak wielu innych artystów w tym okresie czasu nagrywa album salsa romantica: "El Jeque" (1990) oraz "Enamorado… y que!" (1991).
Tommy Olivencia pomiędzy 1991 a 1996 nie wydaje żadnej płyty oraz nie grywa na koncertach, z powodu pobytu w więzieniu w stanie Alabama - za sprawą handlu narkotykami.
Ángel "Tommy" Olivencia, który cierpiał przez wiele lat na cukrzycę i czekał na przeszczep nerki, umiera 23 września 2006. Muzyk, aranżer, kompozytor oraz dyrektor orkiestry umiera w wieku 68 lat we własnym domu, w dzielnicy Isla Verde - Carolina, niedaleko San Juan.
