dyskografia

Urodzony 3 czerwca 1937 roku w Ponce - Portoryko, Ismael Quintana Reyes wychował się otoczony muzyką. Od małego zwykł słuchać muzykę romantyczną interpretowaną przez takich artystów jak: Los Panchos, Felipe Rodríguez, Tito Lara i Los Hispanos. Jego rodzice - Francisco Quintana (handlarz rybny) i matka Pilar Reyes (krawcowa) - obudzili u swojego syna zamiłowanie do muzyki, który po latach stał się jednym z najważniejszych wokalistów salsy. Jak wiele rodzin portorykańskich w okresie kryzysu na wyspie, rodzice małego Ismael przeprowadzają się pod koniec lat 30-tych do Nowego Jorku w poszukiwaniu lepszego jutra. Wprowadzają się do dzielnicy Bronx na 660 Eagle Avenue, gdzie ich dziecko uczęszcza do szkoły. Jako młody chłopiec był zafascynowany także sportem, w szczególności zaś bejsbolem. Quintana już w dzieciństwie zwykł chodzić na prywatki, gdzie tańczył i śpiewał różne utwory, które grano w radiostacjach. "Kiedy tańczyłem z dziewczynami, zwykłem śpiewać. To było coś naturalnego i spontanicznego" - wspomina sonero. Jego matka widząc wielkie zamiłowanie swojego syna do muzyki, zapisuje go na lekcje śpiewu po angielsku. Tam Ismael nauczył się podstaw, które posłużyły mu w rozwoju kariery artystycznej. Jako nastolatek zaczął słuchać muzyki Tito Puente, Tito Rodríguez i Frank "Machito" Grillo, która królowała w tym okresie w Nowym Jorku. Interpretacje utworów tych trzech wielkich orkiestr spowodowały większe zainteresowanie młodego artysty do takich rytmów jak: guaracha, mambo, cha-cha-chá czy son. Ismael Quintana był także wielkim fanatykiem zespołu Rafael Cortijo i Ismael Rivera. Zwykł chodzić do klubu Palladium razem ze swoją starszą siostra Elba i przypatrywać się orkiestrom, które występowały na scenie. "W okresie tym stawałem w jednym miejscu bez ruchu i patrzyłem jak zaczarowany na orkiestry. Była to najlepsza epoka jaką pamiętam i wątpię czy była jakakolwiek inna jak tamta. I nigdy w życiu nie przyszło mi na myśl, iż będę mieć szanse być w tym samym miejscu co te wszystkie wspaniałe zespoły i występować jako wokalista" - wspomina Quintana. Ismael Quintana dzielił swą pasję do muzyki wraz ze swoimi przyjaciółmi z dzielnicy. Mieli zwyczaj spotykać się popołudniami na ulicy i grać utwory najczęściej grane w radiostacjach. Jako instrumenty służyły im przeróżne rzeczy jak puszki po farbach, kołpaki samochodowe itp. Ismael wyróżniał się wśród młodych chłopców jako perkusista, gdyż najlepiej grał wśród wszystkich. W ten sposób po ukończeniu czwartej klasy szkoły średniej Samuel Gompers w 1955 roku, dostał zaproszenie do grupy muzycznej. "Wszyscy moi przyjaciele byli w orkiestrze szkolnej, a ja w tym czasie byłem bardziej zafascynowany grą w bejsbol. Jako że potrzebowali do swojego zespołu bongosero, zapytali mnie czy mam instrument i czy jestem zainteresowany. Pomysł bardzo mi się spodobał i mimo, iż nie miałem instrumentu zgodziłem się. W tym samym dniu pobiegłem do domu i poprosiłem moją mamę o kupno dla mnie bongó" - wspomina salsero. Inicjatorem założenia orkiestry był jego przyjaciel o przezwisku Baley, który w krótkim czasie zorganizował występ w hotelu Belvedere w Nowym Jorku. Do tej pory zespół grał jedynie utwory instrumentalne, gdyż nie mieli wokalisty. "Orkiestra była duża ale nie mieliśmy żadnego wokalisty. Nie pamiętam co było przyczyną, aż pewnego dnia zostawiłem bongó i podszedłem do mikrofonu. W momencie tym graliśmy bolero 'Cómo fue', a ja zacząłem śpiewać. Chłopakom z grupy bardzo się to spodobało i od tego momentu stałem się oficjalnym wokalistą zespołu. To było coś bardzo spontanicznego" - oświadcza Quintana. Kilka miesięcy później został zaproszony do orkiestry Ángel Náter, gdzie szybko nauczył się sztuki improwizacji. Z zespołem tym zwykł grywać w hotelu Taft, gdzie co dwa tygodnie odbywały się imprezy z najlepszymi zespołami latynoskimi. Przed jednym z występów spotkał muzyków Chiqui López i Luis Goycocha, którzy przekazali mu zaproszenie od Orlando Marín, który zainteresowany był zrobieniem mu przesłuchania. "Poszedłem na przesłuchanie i zdałem sobie sprawę, iż naprawdę nie byli zainteresowani mną, a jedyne co chcieli wysłużyć się mną, aby przestraszyć ich wokalistę" - zaznacza artysta. Mimo, iż nie otrzymał pracy w jednej z najlepszych orkiestr latynoskich tego okresu, podczas jego przesłuchania był obecny pianista Eddie Palmieri, który pracował wówczas w zespole Tito Puente. Po przesłuchaniu Eddie stwierdził: "W dniu w którym będę otwierał swój własny zespół, ten chłopak będzie moim wokalistą". W między czasie Ismael Quintana był wokalistą w kilku kwartetach, z którymi grywał w klubie Campana w dzielnicy Bronx. Duży wpływ na niego w tym czasie miała muzyka Fernando Álvarez. Ten etap jego kariery miał miejsce w latach 1957 i 1958. Podczas jednego z występów w klubie Campana sonero poznaje swoją żonę, z którą bierze ślub 21 marca 1959 roku. Jego kariera muzyczna nabiera tempa w 1961 roku, kiedy Eddie Palmieri zaprasza go do swojego pierwszego zespołu "La Perfecta". "Nie znaliśmy się osobiście, mimo, iż w dzieciństwie chodziliśmy do tej samej szkoły. Ale ja wtedy byłem bardziej zainteresowany sportem niż muzyką" - wspomina Ismael. Quintana był pierwszym wokalistą w orkiestrze od 1961 do 1971 roku. Podczas tego okresu Quintana został jednym z najbardziej znanych sonero w świecie salsy. W 1966 roku zdobywa nagrodę Trophy jako najlepszy wokalista latynoski roku w klubie Palladium w Nowym Jorku. Razem z Eddie Palmieri nagrywa kilkanaście płyt w tym: La Perfecta (1961), El molestoso, vol. 2 (1962), Echando pa'lante (1964), Lo que traigo es sabroso (1964), Azucar pa'ti (1965), Mozambique (1965), Justicia (1969), Super imposition (1970) czy Vamonos pa'l monte (1971). Ismael Quintana opuszcza orkiestre Palmieri w 1971 roku i rozpoczyna karierę jako solista. Podpisuje kontrakt z firmą fonograficzną Vaya Record Company i nagrywa pięć albumów. Pierwszy z nich to: "Punto y aparte", następnie "Ismael Quintana" (1974), "Lo que estoy viviendo" (1976), "Amor, vida y sentimiento" (1977) i "Jessica" (1979). W okresie tym Quintana także występował z Fania All Stars i jeździł z nimi z koncertami do Japonii, Francji, Ameryki Południowej itp. W 1976 roku występuje w filmie "Salsa" wraz z Celia Cruz i Tito Puente. W roku 1980 nagrywa płytę "Vamos hablame ahora" i "Lo que pide la gente". Obecnie Ismael Quintana mieszka razem ze swoją rodziną w Nowym Jorku i wycofał się z życia muzycznego.