This text will be replaced by the flash music player.
Ismael Rivera urodził się 5 października 1931 roku w Santurce - Portoryko. Jego rodzina mieszkała na dosyć spokojnej ulicy w dzielnicy Villa Palmeras.
Ismael już od małego interesował się muzyką i budował różnego rodzaju "instrumenty muzyczne". W szkole poznaje młodego Rafael Cortijo, z którym zaprzyjaźnia się - jest to 10 bądź 12 lat przed stworzeniem zespołu Cortijo y Su Combo.
Swą pierwszą przygodę z muzyką rozpoczął w wieku 13 lat z orkiestrą Francisco Ángel Bastar, znanego w świecie salsowym jako Kako.
W 1946 Ismael był tzw. pucybutem, w ten sposób pomagał swojej matce w utrzymaniu domu, a także pomagał swojemu dziadkowi jako murarz.
Na początku 1948 Ismael Rivera zostaje conguero w orkiestrze Monchito Mulley. W 1951 bierze ślub z Virginia Fuente, jednak w późinejszym okresie wiąże się z innymi kobietami, między innymi z Gladis Serrano, z którą miał syna. W 1952 roku Rivera zostaje oddalony ze służby wojskowej armii Stanów Zjednoczonych ze względu na nieznajomość języka angielskiego.
Niedługo po tym rozpoczyna swoje nagrania z Orquesta Panamericana pod dyrekcją Lito Pena,
wraz ze swoim przyjacielem Cortijo - jest to rok 1954. Z nagrań można wyróżnić utwór plena "El charlatán” oraz "Beautifull girl" śpiewane po angielsku. W tym samym roku Cortijo odchodzi z orkiestry i formuje swój własny zespół Cortijo y Su Combo, gdzie pierwszym wokalistą zostaje Sammy Ayala, a za zgodą Lito Pena, Ismael także mógł w nim śpiewać.
Z czasem Rivera przechodzi do nowej grupy muzycznej swego dawnego przyjaciela. Pierwsze sukcesy zespołu to między innymi: “El bombón de Elena” autorstwa Rafael Cepeda i “Saoco” Pellin Rodríguez, następnie: “Quítate de la vía perico”, “Déjalo que suba”, “A bailar mi bomba”, “El negro bembon”, “Tuntuneco” i jeden utwór kolumbijczyka José María González zatytułowany “Mi Compay chipuco”.
Wraz z sukcesem zespół Cortijo y Su Combo zostaje zapraszany do różnych nagrań. I tak grupa pojawia się w kinie w kilku filmach, w tym: Calipso, Mujeres de noche czy Maruja (1953), w którym Ismael śpiewa El negro Bembon mając 22 lata. Zespół pojawia się także w programie radiowym "El show del medio día" w Portoryko w przeciągu 5 lat.
W 1962 Cortijo i Rivera w drodze powrotnej z Wenezueli, zostają zatrzymani na lotnisku Munoz Marín w Portoryko za posiadanie marihuany (niektórzy twierdzą, iż była to kokaina). Zostają oskarżeni i przebywają w różnych więzieniach w Portoryko oraz Stanach Zjednoczonych ponad 43 miesiące, w tym w więzieniu For Knox w Kentucky.
Do roku 1962 Ismael Rivera był członkiem zespołu Cortijo przez 8 lat, po czym odeszli inni członkowie: Eddie Pérez, Héctor Santos, Rogelio Prieto, Martín Quinónez, Roberto Roena, Miguel Cruz i Rafael Ithier. Rafael Cortijo zbiera innych muzyków: wokalistę z Panama - Camilo Azuquita, Nacho Sanabria, Kiko Fuentes, Ray Maldonado i dwóch kolumbijczyków Eddie Martínez (pianista) oraz Barranquillero (osoba pochodząca z Barranquilla) wokalistę Nelson Pinedo. Poza tym grupie pomaga jako aranżer Bobby Valentín i Jorge Millet, a zespół mianowany zostaje jako Cortijo y Su Bonche.
Ismael Rivera jest w tym czasie wokalistą innego zespołu - Kako Bastar, z którym nagrywa dwa albumy: “De colores” i “Lo último en la avenida”.
Następnie El Sonero Mayor tworzy swój własny zespół muzyczny pod nazwą Los Cachimbos. Wśród muzyków można wyróżnić takie znakomitości jak: "Chocolate" Armenteros (trąbka), Javier Vásquez (dyretkor muzyczny zespołu, pianista), Mario Hernández czy Barry Rogers (puzon).
Wśród jednych z najbardziej znanych utworów można wymienić: “Traigo Salsa”, “Mana mana” i “Dime porque”, pochodzących z albumu “Esto fue lo que trajo el barco” (1972). W następnym roku sonero nagrywa album pod tytułem “Vengo por la maceta” z takimi utowarami jak: “Mi jaragual”, “Birimbau” i El panuelito”.
14 maja 1974 roku w Carnege Hall Ismael Rivera występuje wraz z innymi sławami muzyki salsa - La Lupe, Vitin Aviles czy Yayo El Indio. Śpiewa utwór pod tytułem "Dormir contigo" znany także jako "Sale el sol". Natomiast 25 lipca tegoż samego roku spotykają się dawni członkowie zespołu Rafael Cortijo: Ismael Rivera, Roy Rosario, Rafael Ithier, Martín Quinónez, Eddie Pérez, Héctor Santos, Roberto Roena, Miguel Cruz, Mario Copra, Sammy Ayala i Kito Vélez na koncercie, z którego pochodzi album "Juntos otra vez", wydany w 1982 roku pod tytułem Ismael Rivera - "Sonero numero uno".
Jednym z najbardziej znanych, lubianych oraz ważnych w karierze Ismael Rivera jest album nagrany w 1974: "Traigo de todo" z takimi utworami jak “El Nazareno”, “Satelite”, “El niche”, “Colobo”, “Que te pasa a ti” i “Traigo de todo”.
W 1975 roku Maelo nagrywa płytę "Soy feliz" z wielkimi przebojami jak: “Borinqueneando”, “No soy para ti” i “Las tumbas”, autorstwa Bobby Capo, a inspirowane pobytem w więzieniu w For Knox.
Wśród innych ciekawych płyt należy wymienić “De todas maneras rosas” (1976), “Feliz Navidad” (1976), “Esto si es lo mío” (1978) z utworem "Las caras lindas".
El Sonero Mayor nagrywa także dla Fania All Stars utwór "Cucala" w duecie z La Guarachera de Cuba (Celia Cruz) oraz "El Nazareno" (1979).
Następnie śpiewa na płycie Fania All Stars - "Latin Connection" (1981), piosenkę "Bilongo".
Isamel Rivera umiera w wieku 56 lat w 1987 roku, u boku swojej matki Dona Margarita, wskutek ataku serca, a nie jak wielu twierdziło raka gardła. 16 maja zostaje pochowany na cmentarzu Villa Palmeras w Santurce.
Ismael miał kilka przydomków jak: "El Sonero Mayor", "El Brujo de Borinquen" czy "Maelo".
